Προσεχώς κατάθλιψη

Προσεχώς κατάθλιψη

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώΓια οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση σχετικά με την κατάθλιψη μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Η κατάθλιψη στη σύγχρονη εποχή

Η κατάθλιψη, η ίσως πιο συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη στη κλινική ψυχοπαθολογία είναι μια νόσος σαν όλες τις άλλες, σοβαρή ανάλογα με το τρόπο και την ένταση εκδήλωσης των συμπτωμάτων της, αντιμετωπίσιμη σε μεγάλο ποσοστό, με πιθανούς ασθενείς τον καθένα από εμάς αν βρεθούμε στις κατάλληλες ψυχικές συνιστώσες για να την αναπτύξουμε.

Είναι άραγε η ψυχική ασθένεια του μέλλοντος; Είναι μια ασθένεια που εμφανίζεται όσο συχνά λέγεται; Είναι κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό; μπορεί να συμβεί στο καθένα;

Συμπτωματολογία Κατάθλιψης

Λίγο πολύ όλοι είμαστε σχετικά εξοικειωμένοι με τα συμπτώματα και το τρόπο που εκδηλώνεται η κατάθλιψη. Η παρατεταμένη περίοδος θλίψης που συνοδεύεται από έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή, κοινωνικότητα κ δράση είναι δείγματα μια αρχόμενης κατάθλιψης. Συχνά  παρατηρούνται και διαταραχές στη διατροφή ενός καταθλιπτικού ασθενή που εκδηλώνονται είτε με υπερφαγία είτε με ανορεξία. Πολύ συχνά κατά τις περιόδους αυτές υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν ιδέες αυτοκτονίας λόγω μιας γενικής αίσθησης απελπισίας που βιώνει το άτομο, αλλά ευτυχώς ένα ελάχιστο ποσοστό θα φτάσει στο να υλοποιήσει την ιδέα αυτή δίνοντας τέλος στη ζωή του.

Το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένας ασθενής με κατάθλιψη είναι η αδυναμία να μπορέσει να δεί πέρα από τη θλίψη. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την κατάθλιψη σαν ένα σκοτεινό μαντίλι στα μάτια του ασθενούς το οποίο εμποδίζει να μπεί φως. Επίσης δεν είναι αναγκαίο ένας ασθενής με συμπτώματα κατάθλιψης να είναι μονίμως κλεισμένος στο σπίτι. Πολλές φορές κατάθλιψη συναντάμε ακόμα και σε δραστήρια άτομα τα οποία μετά από μια γεμάτη και παραγωγική μέρα καταρρέουν και αφήνονται στα συμπτώματα θλίψης σαν όλη τους η δράση να μην είχε τελικά κανένα απολύτως νόημα.

Ας δούμε στο σημείο αυτό διαφορετικές αλλά και ταυτόχρονα συχνές εκδοχές της κατάθλιψης αλλά και μερικές σύντομες προτάσεις αντιμετώπισης.

Κατάθλιψη και τελειοθηρία

Η αναζήτηση του ψεύτικου παράδεισου μια ανύπαρκτης τελειότητας είναι πολύ συχνά το αίτιο που οδηγεί πολλούς από εμάς σε καταθλιπτικούς ψυχικούς δρόμους.

Όσο πιο ψηλά στοχεύει κάποιος, τόσο περισσότερο γεμίζει με άγχος και ανασφάλεια ως προς την ικανότητα του να πετύχει αυτούς τους στόχους. Η καθημερινότητα περιλαμβάνει μόνο πρέπει και ενοχές ως προς την αποτελεσματικότητα του ατόμου και κάθε ματαίωση είναι ικανή να οδηγήσει σε αισθήματα θλίψης. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί η ψυχική ενέργεια έχει εγκλωβιστεί στην αναζήτηση αυτής της τελειότητας και έτσι κάθε άλλη στιγμή που θα μπορούσε να μας γεμίσει χαρά μοιάζει ανούσια και μικρή μπροστά στο τέρας της τελειότητας. Ακριβώς όμως επειδή το τέλειο δεν υπάρχει και η ανθρώπινη ύπαρξη είναι έτσι κι αλλιώς εύθραυστη, ο αγώνας για τη τελειότητα στερεί από τον εαυτό μας τις παράπλευρες ανάγκες που θα μας έκαναν ευτυχείς.

Προσοχή: όταν αναφερόμαστε στην αναζήτηση του τέλειου μη πάει το μυαλό σας μόνο στην επαγγελματική τελειομανία. Η αναζήτηση αυτή αφορά σε κάθε τομέα της ζωής ενός ανθρώπου και συχνά κάποιος μπορεί να ζητά από τον εαυτό του το κάτι παραπάνω σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής του. Είναι ένας διαρκής αγώνας με το εγώ να προσπαθεί να βελτιώσει κάθε ατέλεια εξαφανίζοντας κάθε έννοια ηρεμίας και αποδοχής για τον εαυτό μας.

Η κατάθλιψη είναι -με άλλα λόγια- ένας τρόπος διαρκούς αυτοτιμωρίας του ατόμου διότι δεν μπόρεσε να γίνει αυτό που θα μπορούσε εν-δυνάμει να είναι.

Κατάθλιψη μετά από έναν χωρισμό

Ακριβώς επειδή η μεγαλύτερη ανάγκη και επιθυμία του ανθρώπου είναι να αγαπάει και να αγαπιέται, ένας χωρισμός είναι ικανός να μας οδηγήσει σε μια σύντομη ή και πιο μακράς διάρκειας κατάθλιψη. Η ξαφνική έλλειψη του ανθρώπου που αγαπάς, η αλλαγή στους ρυθμούς ζωής και η αναζήτηση του πώς θα μπορούσε να έχει σωθεί η σχέση γεμίζουν το άτομο με ενοχές, ανησυχία και οδηγούν συχνά σε ακραίες συμπεριφορές που ενέχουν και μια τάση αυτοκαταστροφής. Πολύ συχνά δεν είναι μια συναισθηματική κατάθλιψη για έναν έρωτα που χάθηκε αλλά η ματαίωση που προκύπτει από την αποτυχία δύο ανθρώπων να επικοινωνήσουν ουσιαστικά και να οδηγηθούν στην ευτυχία.

Η κατάθλιψη λόγω χωρισμού συνήθως έχει μικρή διάρκεια και το άτομο βρίσκει σύντομα τη λειτουργικότητα του εκτός και αν η επιθυμία για τον άλλο άνθρωπο κατακλύσει την ύπαρξη και κάνει το πόνο της έλλειψης ισχυρό, κατάσταση που μπορεί να κρατήσει από μήνες έως και χρόνια αν το άτομο δε καταφέρει να το διαχειριστεί μόνο του ή με τη βοήθεια κάποιου ειδικού.

Υπάρχει λύσηΌπως σε κάθε πρόβλημα έτσι και για τη κατάθλιψη υπάρχει λύση.

Σε κάποιες ελαφριές μορφές κατάθλιψης με ήπια συμπτώματα η λύση μπορεί να είναι ακόμη και η παρέα με ένα πολύ καλό φίλο με τον οποίο νιώθουμε αποδοχή και ηρεμία.

Μέσα στην αποδοχή, η ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί εκπληρώνεται κι έτσι η θλίψη μπορεί και υποχωρεί.

Όταν όμως τα συμπτώματα επιμένουν και η ένταση τους είναι μεγάλη, σκόπιμο θα ήταν να αναζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου ειδικού ψυχικής υγείας για να είμαστε σίγουροι ότι η αντιμετώπιση θα είναι αποτελεσματική.

Πάντως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Οι περισσότερες μορφές κατάθλιψης μπορούν να αντιμετωπιστούν. Επίσης σε όλους μπορεί να συμβεί να περάσουν μια περίοδο θλίψης χωρίς αναγκαστικά να σημαίνει οτι έχουμε κατάθλιψη. Η θλίψη μάλιστα είναι και κάποιες στιγμές αναγκαίο κακό όταν πρέπει να κάνουμε μια βουτιά στον εαυτό μας αναζητώντας αλήθειες.

Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να ξεπερνά ακόμη και τις πιο δύσκολες καταστάσεις αρκεί να το θέλει. Η κατάθλιψη συχνά μοιάζει με βουνό αλλά μη ξεχνάτε ότι πίσω από τα βουνά συχνά κρύβονται οι πιο όμορφες πεδιάδες.

Η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου

Η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώ. Για οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Πόση χαρά έχει η ζωή μας;

Πόσο απλό αλλά και πόσο σύνθετο ταυτόχρονα είναι για κάποιον να είναι ο εαυτός του και να μπορεί να ζεί ανά πάσα στιγμή αυτό που επιθυμεί. Ο Jacques Lacan με το δικό του ανατρεπτικό λόγο μας έχει τονίσει ότι από την αρχή της ζωής μας αναγκαζόμαστε να αλλοτριωθούμε βάσει της επιθυμίας του άλλου.

Ξεκινάμε τη ζωή μας ρωτώντας ασυνείδητα »τι θέλει ο άλλος από εμένα»; με σκοπό να δώσουμε μια απάντηση στο υπαρξιακό πανανθρώπινο προβληματισμό που είναι το γιατί έχουμε άραγε έρθει σ’αυτό τον κόσμο και ποιός είναι ο δρόμος της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης για εμάς. Όμως πώς είναι δυνατόν να ευτυχίσει το άτομο αν η βάση της επιθυμίας του είναι η επιθυμία του άλλου;

Η επιθυμία του Άλλου

O άνθρωπος γεννιέται μικρός, ανύμπορος και πλήρως εξαρτώμενος από τον άλλο να τον φροντίσει. Η μητέρα είναι γι αυτόν όλος του ο κόσμος και η μόνη του ελπίδα να επιβιώσει μέσα στη χαοτική πραγματικότητα που βιώνει το νεογνό μετά τον ψυχοτραυματισμό της γέννησης. Η μητέρα αποτελεί την πηγή των πρώτων απολαύσεων, των πρώτων απαγορεύσεων, την εκπλήρωση των αναγκών αλλά και την  υπόσχεση ότι θα είναι εκεί για ότι το μωρό της χρειαστεί.

Η μητέρα είναι τα πάντα, όλος ο κόσμος για το μωρό της. Ο  άνθρωπος λοιπόν έρχεται στο κόσμο ακριβώς επειδή είναι η επιθυμία κάποιου άλλου να γεννηθεί. Ο άλλος αυτός ζητά από το νέο άνθρωπο κάτι. Αυτό το κάτι όμως δεν είναι ποτέ διαυγές για το άτομο. Μέσα από τη φαντασίωση του τί θέλει ο άλλος, δηλαδή η μητέρα, το άτομο προσπαθεί να βρεί το λόγο της ύπαρξης του και να οριοθετήσει το χάος που το περιβάλλει. Η αποδοχή όμως της διαλεύκανσης και της ικανοποίησης της επιθυμίας του άλλου αποτελεί για το άτομο και τον πυρήνα της πρώτης αλλοτρίωσης του μιας και εφόσον επιθυμεί αυτό που επιθυμεί ο άλλος για εκείνον ο ίδιος δεν είναι φορέας της δικής του επιθυμίας.

Πιο απλά από μικροί αναγκαζόμαστε να δεχτούμε οτι για να μπορούμε να υπάρχουμε οφείλουμε να αναζητούμε το τί θέλει ο άλλος από εμάς για να μπορούμε να ορίζουμε έτσι και τον εαυτό μας.

Όμως στο σημείο αυτό υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το δρόμο προς τη δική μας επιθυμία στο βαθμό που καθοριζόμαστε από αυτό που υποθέτουμε οτι ο άλλος επιθυμεί για εμάς. Αν μάλιστα η μητέρα με τη στάση της δηλώνει ανικανοποίητη από το άτομο τότε εκείνο θα μπεί σε έναν άνισο αγώνα προσπάθειας ικανοποίησης της και σταδιακά θα χάνει όλο και πιο πολύ την επαφή με τη δική του επιθυμία, θα χάνει τον εαυτό του. Ακριβώς πάνω στη σύγκρουση της επιθυμίας του ατόμου και της επιθυμίας του άλλου προκύπτουν και τα συμπώματα ψυχοπαθολογίας.

Όσο πιο μακριά είναι κανείς από αυτό που επιθυμεί, όσο πιο μακριά και αποξενωμένος νιώθει από τον εαυτό του τόσο πιο εύκολα αναπτύσει άγχος και άλλα συμπτώματα ώστε να αντέξει αυτή τη ματαίωση της επιθυμίας του.

Ο ψυχαναλυτής και η επιθυμία του ατόμου

Ο άνθρωπος που δε μπορεί να επιθυμήσει ή που δε μπορεί να εκπληρώσει ολοκληρωμένα την επιθυμία του υποφέρει. Δεν έχει σημασία το είδος του συμπτώματος που θα εμφανιστεί, σημασία έχει να βρεθεί η λύση στο να βρεί το άτομο τον εαυτό του όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα ψυχοπαθολογίας του.

Ο στόχος της ψυχανάλυσης δεν είναι άλλος από το να βοηθήσει το άτομο να διαλευκάνει τους λόγους που δε μπορεί να χαρεί τη ζωή του μέσα από μια διαδικασία ενδοσκόπησης που σκοπό έχει να διαχωριστεί η επιθυμία του ατόμου από την επιθυμία του άλλου  και με τον τρόπο αυτό θα μειωθούν τόσο τα συμπτώματα και οι αρνητικές για τη ζωή σκέψεις αλλά και η ένταση που προκαλεί η αποξένωση από το ενδότερο εγώ μας.

Όσο πιο δυνατό είναι το αίτημα του ατόμου να δεί τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη ελπίδα υπάρχει για λύση και ανακούφιση. Ο ειδικός δεν είναι παρά μια μετάφραση της επιθυμίας του ατόμου που έρχεται να τον συναντήσει και οφείλει να κινείται μέσα στα όρια της επιθυμίας αυτής δεχόμενος τις αντιστάσεις, τη δυσκολία, την άρνηση ακόμη και τη προσωρινή διακοπή της θεραπείας αν χρειαστεί ακριβώς γιατί η επιθυμία πρέπει να αναδυθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για να γίνει αυτό πρέπει κανείς να περάσει από όλα τα στάδια. Σίγουρα θα υπάρξουν δυσκολίες, ματαιώσεις, θυμός, θλίψη καθώς η συνειδητοποίηση οτι δεν μπορούμε να αγγίξουμε αυτό που επιθυμούμε.

Τι είναι η χαρά

Eίμαι χαρούμενος άρα υπάρχω ή αλλιως υπάρχω γιατί είμαι χαρούμενος.

Η βάση της χαράς για το άτομο δεν είναι άλλη από την εκπλήρωση των επιθυμιών του σε μικρές στιγμές ευτυχίας. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου, αυτομάτως μπορείς να ξέρεις τι θέλεις και τί όχι γιατί έχεις πρόσβαση στο συναίσθημα σου το οποίο είναι καθαρό κι όχι αναμεμειγμένο με περιττές νευρώσεις και συμπλέγματα.

Μη κάνουμε βέβαια το λάθος να φανταστούμε την ευτυχία και τη χαρά σαν ένα παράδεισο διαρκούς απόλαυσης και ευχαρίστησης.

Καμία ψυχοθεραπεία και κανένας ειδικός δε μπορεί να υποσχεθεί μια συνεχή απόλαυση και χαρά η οποία θα έχανε και το νόημα της ακριβώς επειδή θα ήταν συνεχής. Το να είναι όμως κανείς ο εαυτός του βοηθάει στο να αναγνωρίσει τις στιγμές που δε μπορεί να χαρεί και να επιδιώξει να κάνει τις κινήσεις και της ψυχικές επιλογές για να καταφέρει μια καινούργια ευτυχία. Είναι αλήθεια πως η ζωή είναι στιγμές και έχει σημασία να είμαστε εκεί για να τις ζήσουμε αρκεί να μπορούμε να αφουγκραστούμε τα δικά μας προσωπικά όρια και τις δικές μας θέσεις σε ότι μας αφορά.

Αποδοχή

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για τον άνθρωπο από το να τον αποδέχονται. Ο δρόμος όμως για να μας αποδεχτεί ο άλλος είναι πρώτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας και να εμφανιζόμασστε ολοκληρωμένοι και συγκροτημένοι σε αυτά που ζητούμε και διεκδικούμε.

Όμως είναι αδύνατον να μας αποδέχονται όλοι και μέχρι ένος σημείου αυτό είναι λογικό. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις ανθρώπων με τη λεγόμενη τοξικότητα που στόχο έχουν να μας φέρουν εμπόδια και να μας δυσκολέψουν στο δρόμο προς τη χαρά και την εκπλήρωση της επιθυμίας μας. Στο βαθμό που εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε καθαρά τον εαυτό μας και να δημιουργήσουμε συνθήκες χαράς, οι οποιεσδήποτε παρεμβολές από τοξικούς ανθρώπους προκαλούν δυσαρμονία και αρνητισμό. Όσο πιο κοντά είναι κανείς σε αυτό που τον ολοκληρώνει τόσο πιο εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει αυτό που τον ενοχλεί και να πράξει αναλόγως για να απομακρύνει από τη ζωή του άτομα και καταστάσεις που τον δυσκολεύουν στο να χαρεί. Η δύναμη είναι στο χέρι μας και οφείλουμε να την δείχνουμε όπου οι περιστάσεις το απαιτούν.

Συμπερασματικά κλείνω με μια δική μου συνειδητοποίηση. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε πολύ τί είναι αυτό που θέλουμε. Αρκεί μόνο μια στιγμή επαφής με τον εαυτό μας, μια στιγμή επαφής με την ανάγκη μας.

Η ανάγκη μας είναι πάντα εκεί αρκεί να είμαστε σε θέση να την ακούσουμε. Όταν τη νιώσουμε έχουμε χρέος στον εαυτό μας να την εκπληρώσουμε όσο μεγάλο κι αν είναι το κόστος των επιλογών μας, γιατί ελπίδα υπάχει μόνο εφόσον υπάρχουμε κι εμείς.

Κρίση πανικού, ένα οικογενειακό πρόβλημα

Κρίση πανικού, ένα οικογενειακό πρόβλημα

Το άρθρο για την κρίση πανικού δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώ. Εάν αντιμετωπίζετε εσείς ή φιλικό σας πρόσωπο κρίση πανικού, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Σύγχρονο πρόβλημα η κρίση πανικού

Στην εποχή μας η κρίση πανικού αποτελεί μια από τις πιο συνήθεις εκδηλώσεις άγχους στο νεανικό κοινό. Συνοδεύεται πάντα από πληθώρα σωματικών συμπτωμάτων όπως ταχυπαλμία, εφίδρωση, αίσθηση ενός γενικευμένου συναισθηματικού κενού, φόβο απώλειας της ζωής και πολλά άλλα. Έτσι μπλοκάρει και περιορίζει τη λειτουργικότητα του ατόμου σε πολύ μεγάλο βαθμό.

Ενώ στη πραγματικότητα μια κρίση πανικού δεν είναι παρά ένα σημάδι ότι οφείλουμε να φροντίσουμε τον εαυτό μας, τα αποτελέσματα της στο σώμα μας προκαλούν ιδιαίτερη ανησυχία και ένταση που μοιάζει στιγμιαία σαν ένα χαοτικό τέλμα. Η αλήθεια είναι πως το άτομο δε κινδυνεύει κατά τη διάρκεια της κρίσης αυτής και η υστερική μορφή των συμπτωμάτων που τα χαρακτηρίζει η υπερβολή και το χάος είναι μια χρήσιμη και καλή εκκίνηση για το άτομο να αναζητήσει τις αιτίες και τους λόγους που έφεραν στη ζωή του τη κρίση πανικού.

Από εμπειρία μιλώντας, η κρίση πανικού είναι ένα καλό εφαλτήριο για το άτομο να αντιμετωπίσει προβλήματα και νευρώσεις που υπάρχουν καιρό και ζητούν επιτέλους λύση. Οι οικογένειες των ατόμων που υποφέρουν από κρίσεις πανικού δυσκολεύονται να τις χειριστούν γιατί οι κρίσεις αυτές μεταφέρουν την ένταση τους σε όλο το περιβάλλον του ατόμου που νοσεί και επιπλέον πιθανά να αυξάνουν το άγχος και τη κακή διάθεση στο σύνολο της οικογένειας καθώς μια κρίση πανικού σε ένα μέλος της οικογένειας μπορεί να ανασύρει συγκρούσεις και χρόνιες οικογενειακές δυσκολίες και συνακόλουθα να προκύψει άγχος και μια αίσθηση του αβοήθητου στο σύνολο της οικογενειακής δομής.

Πάντως οι κρίσεις πανικού μπορούν εύκολα να επιλυθούν και το άτομο να ηρεμήσει και να συνεχίσει τη ζωή του χωρίς κανένα πρόβλημα μέσω της ψυχοθεραπείας. Το πλαίσιο αποδοχής και η ενδοσκόπηση στις πραγματικές αιτίες των κρίσεων αυτών μπορούν και τις εξαλείψουν σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και το άτομο ανακουφίζεται και συχνά σύντομα ξεχνάει τη κατάσταση αυτή.

Έναρξη των κρίσεων πανικού

Πολύ συχνά η έναρξη των κρίσεων πανικού συναντάται στις ηλικίες 16 με 20 και ο λόγος δεν είναι άλλος από το άγχος και την ανησυχία που συνοδεύει την εφιβική ψυχή η αναζήτηση ταυτότητας και ορίων στα χρόνια λίγο πριν την ενηλικίωση. Στους ενήλικους ασθενείς μια από τις πιο συχνές αιτίες εμφάνισης των κρίσεων πανικού είναι οι δύσκολες και δυσπροσαρμοστικές ερωτικές σχέσεις ειδικά εκείνες που εγκλωβίζουν το άτομο και του προκαλούν κοινωνική απομόνωση και εσωστρέφεια. Συχνά οι ασθενείς δε μπορούν να αντιληφθούν τα αίτια της δυσκολίας τους και αρνούνται κατηγορηματικά ότι η ερωτική τους σχέση μπορεί να είναι ο λόγος που τους δημιούργησε αυτή την αναστάτωση και δυσλειτουργία.

Χρειάζεται αρκετός χρόνος, ενδοσκόπηση και αυτοπαρατήρηση ώστε το άτομο να καταφέρει να συνειδητοποιήσει οτι η συναισθηματική του ζωή έχει ελλέιψεις και κενά τα οποιία με τη σειρά τους έχουν οδηγήσει σε ψυχική ένταση και άγχος που οδήγησαν σταδιακά στην εμφάνιση των κρίσεων πανικού.

Μετατραυματικό στρές

Μια εξίσου αρκετά συνηθισμένη αιτία εμφάνισης κρίσεων πανικού είναι οι τραυματικές εμπειρίες στη ζωή ενός ατόμου. Ένα σοβαρό ατύχημα, η απώλεια ενός πολύ αγαπημένου προσώπου, μια μεγάλη ενδοοικογενειακή κρίση κ.α είναι συχνά εφαλτήρια έναρξης των κρίσεων πανικού γιατί μεταξύ άλλων τα προαναφερθέντα προκαλούν στο άτομο μια γενικευμένη αίσθηση συναισθηματικής εκκένωσης και χάος οπότε και η κρίση πανικού έρχεται θα λέγαμε σα μια κακώς νοούμενη λύση του ψυχισμού να εκτονώσει και να εμφανίσει πρός τα έξω όλη τη δυσκολία και δυσλειτουργία που ζει το άτομο εσωτερικά.

Κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπείας συναντάμε συχνά τα αποτελέσματα στρεσσογόνων καταστάσεων οι οποίες θέλουν ιδιαίτερα προσεκτικούς χειρισμούς από τη πλευρά του ψυχοθεραπευτή ουτώς ώστε το άγχος που θα προκύψει απο την ανάλυση του συμβάντος να είναι ανάλογο με το ποσό άγχους που το εκάστοτε υποκείμενο μπορεί να δεχτεί και να αντιμετωπίσει.

Φαρμακευτική αγωγή και κρίσεις πανικού

Πολύ συχνά κατά τη διάρκεια των κρίσεων πανικού οι ασθενείς καταφεύγουν στη λύση της φαρμακευτικής αγωγής με σκοπό την άμεση αντιμετώπιση των συμπτωμάτων ακραίου άγχους που χαρακτηρίζει τις κρίσεις αυτές. Προσωπικά δεν έχω κάποιο λόγο να διαφωνίσω με τη φαρμακευτική αγωγή ώς λύση όμως χρειάζεται προσοχή ως προς τη διάρκεια λήψης και το είδος της αγωγής καθώς πολύ συχνά συναντάμε τη συναισθηματική εξάρτηση του ατόμου από την αγωγή του και την άρνηση να τη διακόψει όταν χρειάζεται με το φόβο ότι τα συμπτώματα των κρίσεων πανικού θα επιστρέψουν.

Εδώ όμως προκύπτει ο εξής προβληματισμός.

Εάν το άτομο στηριχθεί στα αποτελέσματα της αγωγής πώς θα μπορέσει να τα διαχωρίσει από τα αποτελέσματα της προσωπικής του δουλειάς με τον εαυτό του κατά τη διάρκεια της ψυχοθεραπείας του;

Επίσης ποιο μπορεί να είναι το κέρδος της σιγουριάς που προσφέρει μια φαρμακευτική ουσία σε σύγκριση με το κέρδος που προκύπτει απο τη προσωπική νίκη και επικράτηση επί των συμπτωμάτων των κρίσεων πανικου; Σε κάθε περίπτωση μια ολιστική αντιμετώπιση που συνδυάζει αυτό που είναι εξατομικευμένα σωστό για τη κάθε ξεχωριστή περίπτωση ασθενείας είναι και αυτό που θα δώσει τα καλύτερα και πιο σταθερά σε βάθος χρόνου αποτελέσματα λύσης στο πρόβλημα.

Κοινωνική ζωή και κρίση πανικού

Ένα από τα μυστικά στην αποθεραπεία και αντιμετώπιση των κρίσεων πανικού είναι η κοινωνικοποίηση και η επαφή του ατόμου με τη ζωή. Οι κρίσεις πανικού έρχονται σαν ένα σκοτεινό εμπόδιο για το άτομο και υπάρχει κίνδυνος να οδηγήσουν στην απομόνωση και την απομάκρυνση του ατόμου από τον κοινωνικό του περίγυρο και της επαφές του.

Όσο κι αν ακούγεται δύκολο και κάποιες φορές ουτοπικό για το άτομο που υποφέρει από κρίσεις πανικού να συνεχίσει να ζεί κανονικά, εντούτις η προσπάθεια να συνεχίσει και να μην εγκαταλείψει τη ζωή δίνουν σαφώς μια καλύτερη και πιο σύντομη πρόγνωση θεραπείας απ΄οτι η εσωστρέφεια και η παραίτηση. Το μυστικό στη θεραπεία των κρίσεων πανικού είναι το άτομο να συνεχίσει τη ζωή του όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένα και πιο κόντα στην εικόνα που αυτή είχε πριν την έναρξη των κρίσεων.

Ο ασθενής είναι καλό να πιέσει λίγο τον εαυτό του στο να μην υποκύψει στη σφοδρότητα των συμπτωμάτων της κρίσης πανικού και πολύ σύντομα, σε συνδυασμό πάντα με τη ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση τιου προβλήματος, θα είναι σε θέση να ζει τη ζωή του με αισιοδοξία και οι κρίσεις σταδιακά θα μειώνονται σε ένταση, χρόνο και συχνότητα.

Συμπερασματικά για τις κρίσεις πανικού

Το αίτημα και η επιθυμία του ατόμου να λύσει το πρόβλημα του είναι ο πλεόν καθοριστικός παράγοντας που οδηγεί στη λύση και την αντιμετώπιση των προβλημάτων όσο σοβαρά και έντονα και αν είναι αυτά.

Η ψυχανάλυση ως θεραπευτική μέθοδος

Ο ρόλος του Lacan

Η ψυχανάλυση, η αρχαιότερη, ίσως, ψυχοθεραπευτική μέθοδος έχει ως στόχο την ανάδυση του υποκειμένου, του ατόμου δηλαδή απηλαγμένου από νευρώσεις που το ταλαιπωρούν. Με τη συμβολή του Jacques Lacan η ψυχανάλυση είναι μια ολοκληρωμένη προσέγγιση, που επιτρέπει στο άτομο να εκφράσει αυτό που στα αλήθεια επιθυμεί κι έτσι να το οδηγήσει στη ζωή.

Σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για καθοδηγητική ή ανακριτική μέθοδο, όπως συχνά ακούγεται, αντίθετα μέσα στην αναλυτική διαδικασία, το άτομο είναι ελεύθερο να είναι αυτό που στα αλήθεια είναι. Με λίγα λόγια, η ψυχανάλυση είναι μια πορεία αναζήτησης και αποκάλυψης του υποκειμένου.

Ο ρόλος του αναλυτή

Μέσα στην ψυχαναλυτική διαδικασία συμβαίνει το φαινόμενο που είναι γνωστό ως μεταβίβαση – transfer.
Ο αναλυόμενος μεταβιβάζει στο πρόσωπο του ψυχαναλυτή όλες τις πολύπλοκες και συμπλεγμένες σχέσεις που έχει ζήσει στο παρελθόν του με σκοπό ζωντανεύοντάς τες στο παρόν να τις αναβιώσει και να βρει μια νέα ερμηνεία – μια νέα θέση.
Ο ψυχαναλυτής δεν έχει κανένα σκοπό να κατακρίνει ή να απορρίψει. Η θέση του είναι η θέση του Άλλου που ακούει και με συγκεκριμένες τοποθετήσεις βοηθάει, απλώς, το να καταλάβει το υποκείμενο αυτό που το ίδιο λέει. Ο ψυχαναλυτής της Λακανικής ψυχανάλυσης είναι ο καθρέφτης του υποκειμένου, ο ‘συν ένας’ που χρειάζεται σε μία σχέση.