Οι παλιές φιλίες πάνε στο παράδεισο

Οι παλιές φιλίες πάνε στο παράδεισο

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώΓια οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Την προηγούμενη βδομάδα συνάντησα μετά από πολύ καιρό ένα παιδικό μου φίλο. Είχαμε χαθεί για πολλά χρόνια, θυμάμαι η τελευταία φορά που τον είχα συναντήσει ήταν δυο μέρες πρίν την ορκωμοσία μου στο πανεπιστήμιο. Ένα ξαφνικό τηλεφώνημα, και σε δυο ώρες ήμασταν κάπου και τα πίναμε παρέα.

Είναι φοβερό αυτό που συμβαίνει με τις παλιές φιλίες. Ο χρόνος αποκτά μια άλλη σχετικότητα κι έτσι απλά δεν τις αγγίζει, σαν η φθορά να παραιτείται από το έργο της, αδύναμη να αντιμετωπίσει τη σφοδρότητα και τη δύναμη του οικείου και ζωντανού που χαρακτηρίζει μια φιλία ετών. Χρώμα δεν αλλάζουνε τα μάτια, αλλά καμιά φορά ούτε ο τρόπος που κοιτάνε αλλάζει, κι αυτό είναι ακόμη πιο εντυπωσιακό.

Γιατί, όμως, οι παιδικές φιλίες είναι τόσο δυνατές;

Ο ψυχισμός του παιδιού είναι σαν ένα πολύ απορροφητικό σφουγγάρι. Μαθαίνει και ενσωματώνει εμπειρίες πάρα πολύ γρήγορα και επιθυμεί την αποδοχήτην αναγνώριση και την εγγύτητα περισσότερο από κάθετι άλλο. Για το ψυχισμό ενός παιδιού ο κολλητός φίλος είναι μια σπουδαία αναγκαιότητα που ισοδυναμεί συχνά με την αγάπη και την ανάγκη της οικογένειας. Με τους φίλους το μικρό παιδί μοιράζεται όλες του τις εμπειρίες,ανακαλύπτει το κόσμο και σταδιακά ανακαλύπτει τον εαυτό του. Ταυτίζεται με τους φίλους και συναγωνίζεται γλυκά όλα τους τα προσόντα και τις αρετές κι έτσι μέσα από τη σύγκριση και την αντίθεση μαθαίνει και τα δικά του όρια και δυνατότητες.

Για τους παιδικούς φίλους υπάρχει πάντα θαυμασμός και μια ανάγκη να τους κουβαλάμε μαζί μας, όπου αυτό είναι δυνατό, σαν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού μας, σαν κάτι που μας ανήκει και του ανήκουμε.

Μέσα από τα μάτια των παιδικών μας φίλων είμαστε ο ιδανικός εαυτός μας, όπου όλα μας τα λάθη, οι αδυναμίες και δυσκολίες συγχωρούνται και ξεχνιούνται, ακριβώς επειδή είμαστε τόσο σημαντικοί και ιδιαίτεροι για κάποιον.

Είναι πάρα πολύ σημαντικό για ένα παιδί να αγαπηθεί και να αναγνωριστεί στα μάτια ενός παιδικού φίλου, αυτό είναι το εφόδιο για μια ζωή του οποίου την αξία ίσως αναγνωρίσει πολλά χρόνια μετά.

Δεν έχει τόση σημασία αν με τους φίλους μας έχουμε πολλά κοινά ή αν μοιραζόμαστε κατ’ ανάγκη τα ίδια ενδιαφέροντα. Σημασία για το μικρό παιδί έχει η ύπαρξη  ενός τουλάχιστον ανθρώπου σα σημείο αναφοράς, με τον οποίο να μπορεί να επεξεργαστεί τη συνθετότητα της καθημερινότητα του, να μπορεί να εκφράσει την επιθυμία του, την επιθετικότητα του, τον εγωκεντρισμό και την αφέλεια, κι έτσι να έχει τη δυνατότητα μιαw ποικιλομορφίας στην ανάπτυξη και τη σταθεροποίηση της συναισθηματικής του πραγματικότητας.

H φιλία στην ενήλικη ζωή

Οι φιλίες της ενηλικίωσης είναι εξίσου πάρα πολύ σημαντικές, καθώς τις χαρακτηρίζει μεν η ωριμότητα, τα καλά όρια η δυνατότητα της βούλησης και η σταθερότητα, όμως στερούνται δυστυχώς της γλυκιάς τρέλας και της τσαχπινιάς των παιδικών μας χρόνων. Για το λόγο αυτό, χαιρόμαστε τόσο πολύ, όταν συναντάμε έναν παιδικό φίλο. Μέσα στα μάτια του ξαναβλέπουμε το παιδί που κρύβουμε μέσα μας και αυτό μας συγκινεί και μας ανανεώνει.

Θα ήταν, φυσικά, λάθος να υποβαθμίσουμε πολύ σημαντικές και σπουδαίες γνωριμίες που μπορεί να κάνουμε σαν ενήλικες. Επίσης, θα ήταν λυπηρό να παραιτηθούμε από τη χαρά και τη παιδικότητα σαν ενήλικες, καθώς έτσι θα θάβαμε το πιο ζωντανό και χαρούμενο κομμάτι του εαυτού μας. Κάθε ηλικία έχει τις χάρες της και τους σημαντικούς της σταθμούς και οι άνθρωποι με τους οποίους τους μοιραζόμαστε είναι ένα κομμάτι μας και αξίζουν το σεβασμό μας.

Αντί επιλόγου:

Στο μικρό αυτό σταθμό μας στο χωροχρόνο που λέγεται ζωή, σημασία έχουν οι στιγμές και όλα αυτά τα μικρά και μεγάλα συναισθήματα που έχουμε την τύχη και τη χαρά να νιώσουμε και να μοιραστούμε. Η λέξη συναίσθημα, εξάλλου, προκύπτει από τις λέξεις αίσθημα και σύν με άλλα λόγια αισθήματα που θέλουν δύο για να βιωθούν.

Επενδύστε, λοιπόν, σε ανθρώπους και στιγμές ακόμη και αν πληγωθείτε, ακόμη και αν νιώσετε προδοσία κάποια στιγμή, γιατί το σπουδαίο και το υπέροχο κρατάνε λίγο άλλα σημασία έχει ότι είχαμε τη τύχη να το μοιραστούμε με κάποιον άλλο.

Γιάννη, Γιώργο, Χρήστο, Έλενα, Βάσια, Νανά, Άννα, και όλοι εσείς που κάνατε τα παιδικά μου χρόνια μια πολύ όμορφη ανάμνηση, να ξέρετε ότι ακόμη κι αν δε σας βλέπω πια πολύ, είστε το πιο γλυκό κομμάτι της ζωής μου κι αυτό από μόνο του με κάνει να σας αγαπώ όσο και τον εαυτό μου εκείνων των χρόνων!

Προσεχώς κατάθλιψη

Προσεχώς κατάθλιψη

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώΓια οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση σχετικά με την κατάθλιψη μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Η κατάθλιψη στη σύγχρονη εποχή

Η κατάθλιψη, η ίσως πιο συχνά χρησιμοποιούμενη λέξη στη κλινική ψυχοπαθολογία είναι μια νόσος σαν όλες τις άλλες, σοβαρή ανάλογα με το τρόπο και την ένταση εκδήλωσης των συμπτωμάτων της, αντιμετωπίσιμη σε μεγάλο ποσοστό, με πιθανούς ασθενείς τον καθένα από εμάς αν βρεθούμε στις κατάλληλες ψυχικές συνιστώσες για να την αναπτύξουμε.

Είναι άραγε η ψυχική ασθένεια του μέλλοντος; Είναι μια ασθένεια που εμφανίζεται όσο συχνά λέγεται; Είναι κάτι ιδιαίτερα ανησυχητικό; μπορεί να συμβεί στο καθένα;

Συμπτωματολογία Κατάθλιψης

Λίγο πολύ όλοι είμαστε σχετικά εξοικειωμένοι με τα συμπτώματα και το τρόπο που εκδηλώνεται η κατάθλιψη. Η παρατεταμένη περίοδος θλίψης που συνοδεύεται από έλλειψη ενδιαφέροντος για ζωή, κοινωνικότητα κ δράση είναι δείγματα μια αρχόμενης κατάθλιψης. Συχνά  παρατηρούνται και διαταραχές στη διατροφή ενός καταθλιπτικού ασθενή που εκδηλώνονται είτε με υπερφαγία είτε με ανορεξία. Πολύ συχνά κατά τις περιόδους αυτές υπάρχει περίπτωση να εμφανιστούν ιδέες αυτοκτονίας λόγω μιας γενικής αίσθησης απελπισίας που βιώνει το άτομο, αλλά ευτυχώς ένα ελάχιστο ποσοστό θα φτάσει στο να υλοποιήσει την ιδέα αυτή δίνοντας τέλος στη ζωή του.

Το κεντρικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει ένας ασθενής με κατάθλιψη είναι η αδυναμία να μπορέσει να δεί πέρα από τη θλίψη. Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε την κατάθλιψη σαν ένα σκοτεινό μαντίλι στα μάτια του ασθενούς το οποίο εμποδίζει να μπεί φως. Επίσης δεν είναι αναγκαίο ένας ασθενής με συμπτώματα κατάθλιψης να είναι μονίμως κλεισμένος στο σπίτι. Πολλές φορές κατάθλιψη συναντάμε ακόμα και σε δραστήρια άτομα τα οποία μετά από μια γεμάτη και παραγωγική μέρα καταρρέουν και αφήνονται στα συμπτώματα θλίψης σαν όλη τους η δράση να μην είχε τελικά κανένα απολύτως νόημα.

Ας δούμε στο σημείο αυτό διαφορετικές αλλά και ταυτόχρονα συχνές εκδοχές της κατάθλιψης αλλά και μερικές σύντομες προτάσεις αντιμετώπισης.

Κατάθλιψη και τελειοθηρία

Η αναζήτηση του ψεύτικου παράδεισου μια ανύπαρκτης τελειότητας είναι πολύ συχνά το αίτιο που οδηγεί πολλούς από εμάς σε καταθλιπτικούς ψυχικούς δρόμους.

Όσο πιο ψηλά στοχεύει κάποιος, τόσο περισσότερο γεμίζει με άγχος και ανασφάλεια ως προς την ικανότητα του να πετύχει αυτούς τους στόχους. Η καθημερινότητα περιλαμβάνει μόνο πρέπει και ενοχές ως προς την αποτελεσματικότητα του ατόμου και κάθε ματαίωση είναι ικανή να οδηγήσει σε αισθήματα θλίψης. Ο λόγος που συμβαίνει αυτό είναι γιατί η ψυχική ενέργεια έχει εγκλωβιστεί στην αναζήτηση αυτής της τελειότητας και έτσι κάθε άλλη στιγμή που θα μπορούσε να μας γεμίσει χαρά μοιάζει ανούσια και μικρή μπροστά στο τέρας της τελειότητας. Ακριβώς όμως επειδή το τέλειο δεν υπάρχει και η ανθρώπινη ύπαρξη είναι έτσι κι αλλιώς εύθραυστη, ο αγώνας για τη τελειότητα στερεί από τον εαυτό μας τις παράπλευρες ανάγκες που θα μας έκαναν ευτυχείς.

Προσοχή: όταν αναφερόμαστε στην αναζήτηση του τέλειου μη πάει το μυαλό σας μόνο στην επαγγελματική τελειομανία. Η αναζήτηση αυτή αφορά σε κάθε τομέα της ζωής ενός ανθρώπου και συχνά κάποιος μπορεί να ζητά από τον εαυτό του το κάτι παραπάνω σε οποιαδήποτε έκφανση της ζωής του. Είναι ένας διαρκής αγώνας με το εγώ να προσπαθεί να βελτιώσει κάθε ατέλεια εξαφανίζοντας κάθε έννοια ηρεμίας και αποδοχής για τον εαυτό μας.

Η κατάθλιψη είναι -με άλλα λόγια- ένας τρόπος διαρκούς αυτοτιμωρίας του ατόμου διότι δεν μπόρεσε να γίνει αυτό που θα μπορούσε εν-δυνάμει να είναι.

Κατάθλιψη μετά από έναν χωρισμό

Ακριβώς επειδή η μεγαλύτερη ανάγκη και επιθυμία του ανθρώπου είναι να αγαπάει και να αγαπιέται, ένας χωρισμός είναι ικανός να μας οδηγήσει σε μια σύντομη ή και πιο μακράς διάρκειας κατάθλιψη. Η ξαφνική έλλειψη του ανθρώπου που αγαπάς, η αλλαγή στους ρυθμούς ζωής και η αναζήτηση του πώς θα μπορούσε να έχει σωθεί η σχέση γεμίζουν το άτομο με ενοχές, ανησυχία και οδηγούν συχνά σε ακραίες συμπεριφορές που ενέχουν και μια τάση αυτοκαταστροφής. Πολύ συχνά δεν είναι μια συναισθηματική κατάθλιψη για έναν έρωτα που χάθηκε αλλά η ματαίωση που προκύπτει από την αποτυχία δύο ανθρώπων να επικοινωνήσουν ουσιαστικά και να οδηγηθούν στην ευτυχία.

Η κατάθλιψη λόγω χωρισμού συνήθως έχει μικρή διάρκεια και το άτομο βρίσκει σύντομα τη λειτουργικότητα του εκτός και αν η επιθυμία για τον άλλο άνθρωπο κατακλύσει την ύπαρξη και κάνει το πόνο της έλλειψης ισχυρό, κατάσταση που μπορεί να κρατήσει από μήνες έως και χρόνια αν το άτομο δε καταφέρει να το διαχειριστεί μόνο του ή με τη βοήθεια κάποιου ειδικού.

Υπάρχει λύσηΌπως σε κάθε πρόβλημα έτσι και για τη κατάθλιψη υπάρχει λύση.

Σε κάποιες ελαφριές μορφές κατάθλιψης με ήπια συμπτώματα η λύση μπορεί να είναι ακόμη και η παρέα με ένα πολύ καλό φίλο με τον οποίο νιώθουμε αποδοχή και ηρεμία.

Μέσα στην αποδοχή, η ανάγκη του ανθρώπου να αγαπηθεί εκπληρώνεται κι έτσι η θλίψη μπορεί και υποχωρεί.

Όταν όμως τα συμπτώματα επιμένουν και η ένταση τους είναι μεγάλη, σκόπιμο θα ήταν να αναζητήσουμε τη βοήθεια κάποιου ειδικού ψυχικής υγείας για να είμαστε σίγουροι ότι η αντιμετώπιση θα είναι αποτελεσματική.

Πάντως δεν υπάρχει λόγος ανησυχίας. Οι περισσότερες μορφές κατάθλιψης μπορούν να αντιμετωπιστούν. Επίσης σε όλους μπορεί να συμβεί να περάσουν μια περίοδο θλίψης χωρίς αναγκαστικά να σημαίνει οτι έχουμε κατάθλιψη. Η θλίψη μάλιστα είναι και κάποιες στιγμές αναγκαίο κακό όταν πρέπει να κάνουμε μια βουτιά στον εαυτό μας αναζητώντας αλήθειες.

Ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να ξεπερνά ακόμη και τις πιο δύσκολες καταστάσεις αρκεί να το θέλει. Η κατάθλιψη συχνά μοιάζει με βουνό αλλά μη ξεχνάτε ότι πίσω από τα βουνά συχνά κρύβονται οι πιο όμορφες πεδιάδες.

Αντίο αγάπη μου! Το τέλος μιας σχέσης

Αντίο αγάπη μου! Το τέλος μιας σχέσης

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώΓια οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Σχέση, χωρισμός και προβλήματα…

Και ξάφνου νιώθεις τα πόδια σου να τρέμουν, η ανάσα σου να κόβεται, οι άμυνες σου να σε εγκαταλείπουν και η ψυχή σου ξαφνικά να γεμίζει από τα πιο αντιφατικά και έντονα συναισθήματα από ποτέ.

Το τηλέφωνο ξαφνικά δε χτυπάει με τον ίδιο ήχο προσμονής.

Καλημέρα και καληνύχτα λαμβάνεις μόνο απο τη μαμά σου.

Τα μηνύματα δεν είναι μια ευχάριστη διακοπή στη ροή της μέρας σου.

Τα σχέδια για το προσεχές μέλλον έχουν όλα ματαιωθεί.

Η αλλιώς… Έχεις χωρίσει!

Η αρχή του τέλους σε μια σχέση

Συνήθως τα δείγματα ότι μια σχέση τελειώνει είναι μπροστά στα μάτια μας αλλά αρνούμαστε να τα δούμε εκ πρώτης γιατί η φύση του ανθρώπου είναι αισιόδοξη. Επιπλέον, οι σχέσεις έχουν αυτή τη μαγεία να φτιάχνουν και να διαλύονται με την ίδια ευκολία οπότε συχνά κλείνουμε τα μάτια σε όλα αυτά που σηματοδοτούν την αρχή του τέλους.

Η εμπιστοσύνη έχει αρχίσει να κλονίζεται, οι δυναμικές στην έκφραση των συναισθημάτων έχουν αρχίσει να χάνουν τη βαθύτητα τους, η πλήξη και η δυσφορία έχουν αρχίσει να δίνουν τη θέση τους στη πρότερη χαρά και απόλαυση και ο χρόνος ήδη αρχίζει να μετρά αντίστροφα. Στις παραπάνω περιπτώσεις λήξης μιας σχέσης τα πράγματα είναι λίγο πιο εύκολα ακριβώς επειδή έχει ήδη προκύψει κάποια δυσφορία, η απομάκρυνση συχνά συνοδεύεται και από μια ανακούφιση χωρίς αυτό να σημαίνει ότι και πάλι δεν υπάρχουν δύσκολες στιγμές που ο άλλος σου λείπει και επιθυμείς να τον ξαναδείς και να περάσεις χρόνο μαζί του.

Υπάρχουν όμως και σχέσεις που οι χωρισμοί είναι πιο απότομοι, πιο βίαιοι και ακριβώς επειδή όλο αυτό δεν έχει δουλευτεί μέσα μας, οι χωρισμοί μας βρίσκουν εξ’ απροόπτου και η διαχείριση τους είναι μια πολύ πιο δύσκολη υπόθεση. Αυτοί μάλιστα οι απότομοι χωρισμοί είναι κι οι χωρισμοί που υπάρχει ακόμη έρωτας και άρα όπου έρωτας και ανταγωνισμός, υπάρχει συχνά αποκλειστικότητα και ένταση, στοιχεία τα οποία αποτελούν και τους παράγοντες που οδηγούν συχνά σε λάθος αποφάσεις που δύσκολα όμως ανατρέπονται.

Η επόμενη μέρα

Η επόμενη μέρα ενός ακραίου και απότομου χωρισμού συνήθως περιέχει μια απέραντη και βαθιά θλίψη. Η συνειδητοποίηση δεν έχει γίνει ακόμα, ήδη μετράς λίγες ώρες μακριά από τον άλλο και σιγά σιγά τα κενά στη μέρα και στις στιγμές σας έχουν αρχίσει να κάνουν την εμφάνιση τους. Μιλάς με φίλους, συχνά νιώθεις ακόμη κάποια οργή που σε βοηθάει να τα βάζεις πιο εύκολα με την άλλη πλευρά, κοιτάς συχνά-πυκνά το κινητό μήπως και υπάρξει κάποια ανατροπή και προσπαθείς να καταλάβεις πώς προέκυψε όλο αυτό, ζυγίζοντας μέσα σου την αξία και την ουσία αυτής της απόφασης. Οι ώρες κυλούν πιο δύσκολα, η ανάγκη σου για επαφή μεγαλώνει και όταν δε υπάρχει και αγάπη για τον άνθρωπο που έχασες είσαι επιφορτισμένος και με την ανησυχία πως να περνάει αυτός και αν είναι καλά, ευχόμενος συχνά να είναι καλύτερα από ότι είσαι εσύ.

Τις επόμενες μέρες θα γίνει πλέον συνείδηση η έλλειψη του ατόμου αλλά και θα ξεκαθαρίσει μέσα μας αν η απόφαση ήταν η σωστή ή αν κυριάρχησαν περισσότερο ο ανταγωνισμός και το πείσμα έναντι μιας αγάπης και έρωτα που υπάρχουν πιο βαθιά. Τότε τα πράγματα είναι ίσως ακόμη πιο δύσκολα.

Η λύση

Μαγικές λύσεις στη περίπτωση των χωρισμών δεν υπάρχουν. Όπου υπάρχει αγάπη εκτίμηση και επιθυμία σίγουρα θα χρειαστεί καιρός να επουλωθούν τα τραύματα και να κλείσουν οι πληγές.

Βρεθείτε με φίλους, αλλά μείνετε και μόνοι τις στιγμές που το έχετε ανάγκη, βρείτε τα με τον εαυτό σας χωρίς να τον κατηγορείτε διαρκώς και προσπαθήστε όσες φορές σκέφτεστε το άτομο που λείπει να αναφέρεστε στα θετικά του γιατί ο θυμός και η οργή αυξάνουν το διάστημα της ψυχικής έντασης.

Επιχειρήστε να ασχοληθείτε με πράγματα που σας ευχαριστούν χωρίς όμως να πιέζετε τον εαυτό σας σε υπερδραστηριότητα γιατί ο πόνος πρέπει πρώτα να βιωθεί για να φύγει αργότερα. Τέλος αν νιώσετε πραγματική αδυναμία αναζητείστε τη συμβουλή ενός ειδικού γιατί ειδικά στη περίπτωση των χωρισμών βγαίνουν στοιχεία που μπορούμε αξιοποιώντας τα δημιουργικά να ανακαλύψουμε τον εαυτό μας και να αποτρέψουμε ίδια λάθη και επιλογές στο μέλλον. Μη σπεύσετε αναγκαστικά στην άμεση αναζήτηση νέου συντρόφου γιατί συχνά δεν είναι παρά μια αδυναμία να δεχτούμε τον εαυτό και τη μοναξιά μας.

Είναι συχνά η ανάγκη μας που μας ωθεί στο να προσπαθήσουμε μια νέα επικοινωνία με τον άνθρωπο που λείπει, όμως αυτό συχνά ενέχει κινδύνους πρώτον γιατί μπορεί να δεχτούμε απόρριψη από την άλλη πλευρά και δεύτερον γιατί μέσα στην ένταση ενός χωρισμού είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε τους ακριβείς λόγους που αποφασίσαμε να διακόψουμε μια σχέση και άρα, υπάρχει κίνδυνος να οδηγηθούμε σε λάθος αποφάσεις επανασύνδεσης.

Το κριτήριο βέβαια μιας σωστής η λάθος απόφασης χωρισμού δεν είναι πάντα ξεκάθαρο αλλά κατά τη προσωπική μου άποψη, όταν ένας χωρισμός δε διακατέχεται κυρίως από το αίσθημα της ανακούφισης τότε είναι ένας χωρισμός από μια σχέση που πιθανώς να είχε κι άλλο μέλλον και πράγματα να μας προσφέρει αλλά συχνά είναι δύσκολο να το επικοινωνήσουμε αυτό με την άλλη πλευρά.

Ας μη ξεχνάμε δε ότι οι αποφάσεις χωρισμού δεν είναι πάντα με κοινή απόφαση, οπότε μπορεί ενώ εμείς βρίσκουμε πώς η σχέση δεν έχει ακόμη τελειώσει, η άλλη πλευρά να μη συμφωνεί άρα κάθε προσπάθεια επανασύνδεσης να πέφτει στο κενό και στη ματαίωση πράγμα που δεν αξίζει σε κανέναν να το ζεί.

Επίλογος

Τελειώνω με κάτι αισιόδοξο που λέω πάντα στον εαυτό μου σε στιγμές απουσίας:

Οι στιγμές μας με τον άλλο είναι δικές μας και έχουν ήδη τη λάμψη μιας ολόκληρης αιωνιότητας και αυτές δε μπορεί να μας τις πάρει πίσω κανείς. Κάθε τέλος μια αρχή και ποτέ δε ξέρετε ίσως κάποια στιγμή ξαναβρεθείτε κοντά σε μια χαμένη αγάπη αν το θέλετε και υπάρχει ακόμη κάτι ζωντανό εκεί.

(Τέλος μέσα από αυτό το βήμα να ευχαριστήσω με τη σειρά μου τον άνθρωπο που με ώθησε στο E-Psychology και που υπάρχει πάντα στη καρδιά και τη σκέψη μου με αγάπη).

Πως να καταστρέψετε τη σχέση σας μέσα από τα social media

Πως να καταστρέψετε τη σχέση σας μέσα από τα social media

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώΓια οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

 

Τα Social Media στη καθημερινή μας ζωή

FacebookInstagram, Viber και πολλοί άλλοι λόγοι για να μας δημιουργήσουν ανησυχία, άγχος, παρανοϊκούς ιδεασμούς, έλεγχο, ανασφάλεια και φυσικά να διαλύσουν τη προσωπική μας ζωή.

Η Αρχή του κακού

Ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Όταν τα social media μπήκαν στη ζωή μας όλοι υπήρξαμε συγκρατημένοι και επικριτικοί απέναντι τους μιλώντας για παραβίαση της ιδιωτικής μας ζωής, για τη λογική της κλειδαρότρυπας, για τον χαμένο χρόνο που περνάμε άσκοπα μπροστά από την οθόνη κτλ. Σύντομα όμως το σκηνικό άλλαξε καθώς ο υπολογιστής αντικαταστάθηκε από τα έξυπνα κινητά κι έτσι η χρήση των social media απλοποιήθηκε και απέκτησε μια χροιά αναγκαιότητας για το καθένα μας διασκεδάζοντας με τις selfie φωτογραφίες, ανεβάζοντας τη κάθε μας προσωπική στιγμή σε φωτογραφικά καρέ κτλ.

Πολύ σύντομα οι φωτογραφίες που θα ανέβαιναν στα social media έπρεπε να είναι ιδιαίτερα προσεγμένες με σκοπό τα περισσότερα likes, κάνοντας τον καθένα από εμάς να αισθάνεται ένας μικρός star στο μικρόκοσμο του, ανατροφοδοτώντας έτσι το συλλογικό μας ναρκισσισμό και μπαίνοντας σε ένα διαρκή αγώνα κατάκτησης όλο και περισσότερων θαυμαστών και ακολούθων.

Όσο όμως αυξάνονταν οι φίλοι, οι ακόλουθοι και οι επαφές μαζί τους αυξάνονταν και οι πειρασμοί. Ωραίος αυτός που μου έκανε like, δές ποιός μου έστειλε προσωπικό μήνυμα, να κάνω φίλη εκείνη που μου άρεσε στη καφετέρια και για να μη τα πολυλογούμε σύντομα τα social media εκτός από κοινωνική δικτύωση άρχισαν να προσφέρουν και τη δυνατότητα γνωριμιών με πληθώρα ατόμων καθημερινά και ακριβώς λόγω της πολύ εύκολης χρήσης τους ο καθένας απέκτησε τη δυνατότητα αλλά και τη χαρά να μπορεί να συνομιλεί -ακόμη- και ταυτοχρόνως με ανθρώπους που ίσως και να μη χρειαστεί ποτέ να γνωρίσει και που πολύ εύκολα μπορεί ανά πάσα στιγμή να απομακρύνει από τις επαφές του κι έτσι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Mέσα στη σχέση

Όλα τα παραπάνω όμως θα ήταν πολύ ευχάριστα και διασκεδαστικά αν κανείς δεν αποφάσιζε ποτέ να κάνει μια σχέση. Ο κάθε ερωτευμένος που σέβεται τον εαυτό του αρχικά ψάχνει τις επαφές του συντρόφου του/της με σκοπό να διακρίνει τις ύποπτες, θα αρχίσει να προσέχει το που ο σύντροφος του/της κάνει likes και φυσικά με ποια άτομα συνομιλεί και πόσο συχνά αυτό συμβαίνει. Σε ακραίες περιπτώσεις βέβαια έχουμε και τη παραβίαση της ιδιωτικότητας με ψάξιμο σε υπολογιστές και κινητά ή την εκχώρηση της ιδιωτικότητας καθώς δεν είναι λίγα τα ζευγάρια που έχουν παραχωρήσει ο ένας στον άλλο τους προσωπικούς κωδικούς τους στα social media θεωρώντας ότι έτσι έχει λυθεί το πρόβλημα μεταξύ τους. Όμως ο αγώνας του ελέγχου αυτού είναι άνισος και διαρκής καθώς όσο κι αν ψάξει κανείς, όσο κι αν ελέγξει, το άγχος του με μαθηματική ακρίβεια θα αυξάνεται και φυσικά η τοξικότητα που θα μεταφέρεται στη σχέση θα δηλητηριάζει ολοένα και περισσότερο τις χαλαρές και ανέμελες στιγμές των δύο ερωτευμένων.

Ψυχοπαθολογία

παθολογία που προκύπτει από τα παραπάνω αρκετή για να καλύψει όλο το εύρος των συμπτωμάτων που οι ψυχολόγοι συναντούμε καθημερινά στην κλινική πράξη. Ο ψυχαναγκαστικός τρόπος που γίνεται ο έλεγχος και ο συνακόλουθος αγχώδης παροξυσμός που προκύπτει μετά, η αποπρωσοποποίηση του ατόμου που τοποθετεί τον άλλο στη θέση αντικειμένου προς εξέταση και άρα χάνει την επαφή με τις δικές του ανάγκες και επιθυμίες, η υστερική και υπερβολική αντιμετώπιση των ευρημάτων που μπορεί να προκύψουν από μια αναζήτηση, οι εμμονές και οι ιδέες καταδίωξης από πρόσωπα και καταστάσεις είναι λίγες από τις σοβαρές ψυχοπαθολογικές επιπτώσεις της κακής χρήσης των social media στις ερωτικές σχέσεις.

Σταδιακά η καχυποψία θα δηλητηριάσει τη καθημερινότητα των δύο ερωτευμένων, η ένταση και το άγχος θα κυριαρχήσουν καθώς δε θα υπάρχουν στη σχέση μόνο οι δύο και οι δικές τους ανάγκες άλλα όλοι αυτοί στους οποίους άθελα τους έχουν επιτρέψει να εισβάλλουν και να αφορούν τη σχέση χωρίς να υπάρχει αναγκαστικά έρεισμα και ουσία σε αυτό. Προοδευτικά μέρα με τη μέρα η σχέση θα σβήνει, οι δύο της σχέσεις θα οχυρώνονται πίσω από αμυντικούς μηχανισμούς και ο ερωτισμός θα δίνει τη θέση του στην επιθετικότητα και την τοξικότητα μέχρι που όλο αυτό να κουράσει και να οδηγήσει σε ρήξη.

Αντιμετώπιση του προβλήματος

Για να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα αγαπητοί φίλοι πρέπει αρχικά να το αναγνωρίσουμε. Είναι λάθος να θεωρούμε ότι το πρόβλημα στη σχέση έρχονται από τα social media.

Το πρόβλημα προκύπτει πάντα μέσα στη σχέση και προβάλλεται στην εξωτερική πραγματικότητα με όποιον τρόπο προσφέρει η εκάστοτε κοινωνική συνθήκη.

Συζητήστε με τη σχέση σας ότι σας ενοχλεί. Ο ανοιχτός και ειλικρινής διάλογος πάντα εξισορροπεί τα πράγματα και βοηθάει στη κατάκτηση της εμπιστοσύνης και της αρμονίας στο εσωτερικό μιας σχέσης. Μην αφήνετε κενά και παρεξηγήσεις χωρίς ανάλυση και δώστε χώρο στον άλλο άνθρωπο να εκφραστεί και να δώσει τη δική του εκδοχή στην επεξεργασία της πραγματικότητας. Βρείτε συνήθειες και στιγμές που ευχαριστούν και τους δύο και επενδύστε σε αυτές κι έτσι η κάθε σχέση να αποκτήσει μια δική της ξεχωριστή ιστορία μέσα στο χωροχρόνο.

Οι εκπλήξεις, οι ανατροπές στη καθημερινότητα, οι αλλαγές, τα ταξίδια, τα όμορφα λόγια και πολλά άλλα ανανεώνουν μια σχέση και τη προστατεύουν από τη φθορά και την ανία που δηλώνουν το κενό και που επιτρέπουν στη καχυποψία και το στρες να εισβάλλουν. Λύσεις υπάρχουν  πάντα ακόμη και αν τα πράγματα φαίνονται σκοτεινά και δυσεπίλυτα αρκεί να υπάρχει επιθυμία.

Η λύση στη ζήλεια και την ανησυχία είναι να “αγαπηθείτε” λίγο παραπάνω ειδικά αν το άτομο με το οποίο σας αφορά και το επιθυμείτε στη ζωή σας . Ακόμη και η ζήλεια σε μικρές δόσεις είναι αναγκαία σε μια σχέση αρκεί να μη γίνεται το μοτίβο στη ζωή δύο ανθρώπων. Μια ζεστή αγκαλιά είναι πάντα το ζητούμενο και αξίζει για αυτή να δώσουμε όλες τις μάχες με τον εγωισμό μας και τις απαιτήσεις μας αρκεί και η δική μας ανάγκη να γίνεται αποδεκτή από την άλλη πλευρά.

Η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου

Η χαρά του να είσαι ο εαυτός σου

Το σχετικό άρθρο δημοσιεύτηκε πρώτα στην προσωπική μου σελίδα στο e-psychology. Βρείτε το εδώ. Για οποιαδήποτε απορία ή περαιτέρω συζητήση μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου.

Πόση χαρά έχει η ζωή μας;

Πόσο απλό αλλά και πόσο σύνθετο ταυτόχρονα είναι για κάποιον να είναι ο εαυτός του και να μπορεί να ζεί ανά πάσα στιγμή αυτό που επιθυμεί. Ο Jacques Lacan με το δικό του ανατρεπτικό λόγο μας έχει τονίσει ότι από την αρχή της ζωής μας αναγκαζόμαστε να αλλοτριωθούμε βάσει της επιθυμίας του άλλου.

Ξεκινάμε τη ζωή μας ρωτώντας ασυνείδητα ”τι θέλει ο άλλος από εμένα”; με σκοπό να δώσουμε μια απάντηση στο υπαρξιακό πανανθρώπινο προβληματισμό που είναι το γιατί έχουμε άραγε έρθει σ’αυτό τον κόσμο και ποιός είναι ο δρόμος της ευτυχίας και της ολοκλήρωσης για εμάς. Όμως πώς είναι δυνατόν να ευτυχίσει το άτομο αν η βάση της επιθυμίας του είναι η επιθυμία του άλλου;

Η επιθυμία του Άλλου

O άνθρωπος γεννιέται μικρός, ανύμπορος και πλήρως εξαρτώμενος από τον άλλο να τον φροντίσει. Η μητέρα είναι γι αυτόν όλος του ο κόσμος και η μόνη του ελπίδα να επιβιώσει μέσα στη χαοτική πραγματικότητα που βιώνει το νεογνό μετά τον ψυχοτραυματισμό της γέννησης. Η μητέρα αποτελεί την πηγή των πρώτων απολαύσεων, των πρώτων απαγορεύσεων, την εκπλήρωση των αναγκών αλλά και την  υπόσχεση ότι θα είναι εκεί για ότι το μωρό της χρειαστεί.

Η μητέρα είναι τα πάντα, όλος ο κόσμος για το μωρό της. Ο  άνθρωπος λοιπόν έρχεται στο κόσμο ακριβώς επειδή είναι η επιθυμία κάποιου άλλου να γεννηθεί. Ο άλλος αυτός ζητά από το νέο άνθρωπο κάτι. Αυτό το κάτι όμως δεν είναι ποτέ διαυγές για το άτομο. Μέσα από τη φαντασίωση του τί θέλει ο άλλος, δηλαδή η μητέρα, το άτομο προσπαθεί να βρεί το λόγο της ύπαρξης του και να οριοθετήσει το χάος που το περιβάλλει. Η αποδοχή όμως της διαλεύκανσης και της ικανοποίησης της επιθυμίας του άλλου αποτελεί για το άτομο και τον πυρήνα της πρώτης αλλοτρίωσης του μιας και εφόσον επιθυμεί αυτό που επιθυμεί ο άλλος για εκείνον ο ίδιος δεν είναι φορέας της δικής του επιθυμίας.

Πιο απλά από μικροί αναγκαζόμαστε να δεχτούμε οτι για να μπορούμε να υπάρχουμε οφείλουμε να αναζητούμε το τί θέλει ο άλλος από εμάς για να μπορούμε να ορίζουμε έτσι και τον εαυτό μας.

Όμως στο σημείο αυτό υπάρχει κίνδυνος να χάσουμε το δρόμο προς τη δική μας επιθυμία στο βαθμό που καθοριζόμαστε από αυτό που υποθέτουμε οτι ο άλλος επιθυμεί για εμάς. Αν μάλιστα η μητέρα με τη στάση της δηλώνει ανικανοποίητη από το άτομο τότε εκείνο θα μπεί σε έναν άνισο αγώνα προσπάθειας ικανοποίησης της και σταδιακά θα χάνει όλο και πιο πολύ την επαφή με τη δική του επιθυμία, θα χάνει τον εαυτό του. Ακριβώς πάνω στη σύγκρουση της επιθυμίας του ατόμου και της επιθυμίας του άλλου προκύπτουν και τα συμπώματα ψυχοπαθολογίας.

Όσο πιο μακριά είναι κανείς από αυτό που επιθυμεί, όσο πιο μακριά και αποξενωμένος νιώθει από τον εαυτό του τόσο πιο εύκολα αναπτύσει άγχος και άλλα συμπτώματα ώστε να αντέξει αυτή τη ματαίωση της επιθυμίας του.

Ο ψυχαναλυτής και η επιθυμία του ατόμου

Ο άνθρωπος που δε μπορεί να επιθυμήσει ή που δε μπορεί να εκπληρώσει ολοκληρωμένα την επιθυμία του υποφέρει. Δεν έχει σημασία το είδος του συμπτώματος που θα εμφανιστεί, σημασία έχει να βρεθεί η λύση στο να βρεί το άτομο τον εαυτό του όποιο κι αν είναι το σύμπτωμα ψυχοπαθολογίας του.

Ο στόχος της ψυχανάλυσης δεν είναι άλλος από το να βοηθήσει το άτομο να διαλευκάνει τους λόγους που δε μπορεί να χαρεί τη ζωή του μέσα από μια διαδικασία ενδοσκόπησης που σκοπό έχει να διαχωριστεί η επιθυμία του ατόμου από την επιθυμία του άλλου  και με τον τρόπο αυτό θα μειωθούν τόσο τα συμπτώματα και οι αρνητικές για τη ζωή σκέψεις αλλά και η ένταση που προκαλεί η αποξένωση από το ενδότερο εγώ μας.

Όσο πιο δυνατό είναι το αίτημα του ατόμου να δεί τον εαυτό του, τόσο μεγαλύτερη ελπίδα υπάρχει για λύση και ανακούφιση. Ο ειδικός δεν είναι παρά μια μετάφραση της επιθυμίας του ατόμου που έρχεται να τον συναντήσει και οφείλει να κινείται μέσα στα όρια της επιθυμίας αυτής δεχόμενος τις αντιστάσεις, τη δυσκολία, την άρνηση ακόμη και τη προσωρινή διακοπή της θεραπείας αν χρειαστεί ακριβώς γιατί η επιθυμία πρέπει να αναδυθεί κατά τη διάρκεια της θεραπείας και για να γίνει αυτό πρέπει κανείς να περάσει από όλα τα στάδια. Σίγουρα θα υπάρξουν δυσκολίες, ματαιώσεις, θυμός, θλίψη καθώς η συνειδητοποίηση οτι δεν μπορούμε να αγγίξουμε αυτό που επιθυμούμε.

Τι είναι η χαρά

Eίμαι χαρούμενος άρα υπάρχω ή αλλιως υπάρχω γιατί είμαι χαρούμενος.

Η βάση της χαράς για το άτομο δεν είναι άλλη από την εκπλήρωση των επιθυμιών του σε μικρές στιγμές ευτυχίας. Όταν βρίσκεις τον εαυτό σου, αυτομάτως μπορείς να ξέρεις τι θέλεις και τί όχι γιατί έχεις πρόσβαση στο συναίσθημα σου το οποίο είναι καθαρό κι όχι αναμεμειγμένο με περιττές νευρώσεις και συμπλέγματα.

Μη κάνουμε βέβαια το λάθος να φανταστούμε την ευτυχία και τη χαρά σαν ένα παράδεισο διαρκούς απόλαυσης και ευχαρίστησης.

Καμία ψυχοθεραπεία και κανένας ειδικός δε μπορεί να υποσχεθεί μια συνεχή απόλαυση και χαρά η οποία θα έχανε και το νόημα της ακριβώς επειδή θα ήταν συνεχής. Το να είναι όμως κανείς ο εαυτός του βοηθάει στο να αναγνωρίσει τις στιγμές που δε μπορεί να χαρεί και να επιδιώξει να κάνει τις κινήσεις και της ψυχικές επιλογές για να καταφέρει μια καινούργια ευτυχία. Είναι αλήθεια πως η ζωή είναι στιγμές και έχει σημασία να είμαστε εκεί για να τις ζήσουμε αρκεί να μπορούμε να αφουγκραστούμε τα δικά μας προσωπικά όρια και τις δικές μας θέσεις σε ότι μας αφορά.

Αποδοχή

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη για τον άνθρωπο από το να τον αποδέχονται. Ο δρόμος όμως για να μας αποδεχτεί ο άλλος είναι πρώτα να αποδεχτούμε εμείς τον εαυτό μας και να εμφανιζόμασστε ολοκληρωμένοι και συγκροτημένοι σε αυτά που ζητούμε και διεκδικούμε.

Όμως είναι αδύνατον να μας αποδέχονται όλοι και μέχρι ένος σημείου αυτό είναι λογικό. Υπάρχουν όμως και οι περιπτώσεις ανθρώπων με τη λεγόμενη τοξικότητα που στόχο έχουν να μας φέρουν εμπόδια και να μας δυσκολέψουν στο δρόμο προς τη χαρά και την εκπλήρωση της επιθυμίας μας. Στο βαθμό που εμείς μπορούμε να αναγνωρίσουμε καθαρά τον εαυτό μας και να δημιουργήσουμε συνθήκες χαράς, οι οποιεσδήποτε παρεμβολές από τοξικούς ανθρώπους προκαλούν δυσαρμονία και αρνητισμό. Όσο πιο κοντά είναι κανείς σε αυτό που τον ολοκληρώνει τόσο πιο εύκολα μπορεί να αναγνωρίσει αυτό που τον ενοχλεί και να πράξει αναλόγως για να απομακρύνει από τη ζωή του άτομα και καταστάσεις που τον δυσκολεύουν στο να χαρεί. Η δύναμη είναι στο χέρι μας και οφείλουμε να την δείχνουμε όπου οι περιστάσεις το απαιτούν.

Συμπερασματικά κλείνω με μια δική μου συνειδητοποίηση. Δεν έχει νόημα να ψάχνουμε πολύ τί είναι αυτό που θέλουμε. Αρκεί μόνο μια στιγμή επαφής με τον εαυτό μας, μια στιγμή επαφής με την ανάγκη μας.

Η ανάγκη μας είναι πάντα εκεί αρκεί να είμαστε σε θέση να την ακούσουμε. Όταν τη νιώσουμε έχουμε χρέος στον εαυτό μας να την εκπληρώσουμε όσο μεγάλο κι αν είναι το κόστος των επιλογών μας, γιατί ελπίδα υπάχει μόνο εφόσον υπάρχουμε κι εμείς.